Stalowowolskie Stowarzyszenie „Amazonka” już od 25 lat wspiera kobiety i ich rodziny zmagające się z rakiem piersi, edukuje młodzież oraz organizuje rożne formy rehabilitacji dla kobiet. Jubileuszowe spotkanie odbyło się 6 czerwca w Centrum Aktywności Seniora.
- To jest 25 rok naszej działalności. Chcemy dzisiaj podsumować, chcemy podziękować – mówiła Halina Dąbrowska, prezes stowarzyszenia, podczas uroczystości jubileuszowych, którym towarzyszyło wielkie wzruszenie i satysfakcja kobiet, mówiących o sobie, że są żywą reklamą osiągnięć współczesnej onkologii.
Stalowowolskie Amazonki wspierają się już 25 lat
Stowarzyszenie powstało 6 marca 1997 roku, zaś 20 maja 1998 roku uzyskało osobowość prawną. Od początku swojej działalności wspiera osoby dotknięte chorobą nowotworową.- Bardzo się cieszę, że wytrwałam, że ze mną wytrwały inne koleżanki, i że chcą pomagać kobietom, które są w złym stanie emocjonalnym, bo dowiedziały się, że przed nimi trudne leczenie. I po to właśnie powstałyśmy, żeby rozmawiać, dawać przykład. My jesteśmy świadectwem, że choroba nie wybiera ale można ją leczyć, można żyć, można w jakiś sposób sobie pomagać – mówiła Halina Dąbrowska.Obecnie Stowarzyszenie skupia około 120 kobiet, aktywnie udziela się natomiast około 40 z nich.
- Przez okres 25 lat było bardzo dużo zgłoszeń. Przychodzili do naszego stowarzyszenia nieraz mężowie, dzieci i pytali jak pomóc żonie, mamie, babci. Ze łzami w oczach opowiadali co się dzieje w rodzinach, jak bardzo rodzina nie radzi sobie z tym nowym problemem, bo leczenie raka piersi w dzisiejszych czasach mimo postępu medycznego jest bardzo trudne. Chemioterapia, którą trzeba w jakiś sposób przeżyć bardzo obciąża organizm. Dlatego ważna jest rehabilitacja. Takie wzajemne wsparcie jest więc naszym zadaniem, by się nie poddawać, żebyśmy mogły normalnie funkcjonować i nie być obciążeniem dla rodziny – dodała prezes.
Są dla siebie jak siostry
Przez te 25 lat do stowarzyszenia trafiały kobiety w różnym wieku, o równym statusie ekonomicznym i społecznym. Panie wspólnie uczestniczyły w kilkudziesięciu tematycznych wyjazdach i turnusach rehabilitacyjnych. Na spotkaniach nie mówi się o bólu i cierpieniu, tylko cieszy się ze wspólnie spędzonych chwil. Najważniejsze było i jest jednak wsparcie, które dają sobie nawzajem wszystkie „Amazonki”.- Już 19 lat jestem Amazonką. Do naszego stowarzyszenia wstąpiłam trochę później. W tych latach w których ja się zapisywałam nie było takiego przekazu internetowego, nie było takiej prasy, takich informacji o tej chorobie. Więc to stowarzyszenie było jedynym miejscem, w którym można było dowiedzieć się o rehabilitacji, o przebiegu choroby, zobaczyć jakie kobiety są, w jakim przedziale wiekowym. I właśnie zobaczyłam, że nie jestem sama, jest nas dużo i one wszystkie są zazwyczaj w dobrej kondycji, i przede wszystkim żyją – mówiła Jadwiga Walicka.Z kolei Sylwia Zielińska, która jest członkiem stowarzyszenia od 14 lat, traktuje swoje koleżanki jak siostry.
- Długo nie wiedziałam, że jest takie stowarzyszenie, bo chorobą, która mnie dopadła znienacka, byłam zaskoczona, strwożona do tego stopnia, że nawet się nie przyznawałam. Długi czas ukrywałam tą swoją biedę. I dopiero pani doktor poinformowała mnie, że takie stowarzyszenie jest. Ja mówię do niej, że po co ja tam będę szła, nikogo tam nie znam. Jeszcze się pani zdziwi ile tam koleżanek spotka – tak mi odpowiedziała. I faktycznie, jak się odważyłam przyjść na pierwsze spotkanie to patrzę i Basia i Marysia, i z mojego miejsca pracy spotkałam kilka koleżanek. Okazało się, że każda z nas ma podobne problemy. Zwierzamy się sobie, wspieramy się. Ta choroba nas po prostu do siebie zbliżyła – mówiła Sylwia Zielińska.
Komentarze